Dit artikel kwam tot stand in samenwerking met KRO-NCRV Zentijd en vormt de uitgebreide versie van het eerder gepubliceerde stuk op hun website.
Na een turbulente jeugd belandt Ellen Worm (43) in een zware depressie. Het leven lijkt uitzichtloos, totdat een spirituele ontwaking haar de kracht van zelfliefde laat zien. Om deze wijze les te delen, introduceert ze het solohuwelijk: door middel van een bijzondere ceremonie trouwt Ellen mensen met zichzelf.
Een eenzame jeugd
De drieënveertigjarige Ellen wordt geboren in Nijmegen. Na haar geboorte raakt haar moeder in een postnatale depressie van twee jaar. Ellens moeder heeft twee zussen verloren: één op achttienjarige leeftijd, en een tweede toen Ellen nog jong was. Het verdriet en de opeenstapeling van verlies waren te groot om te dragen.
Ellen: ‘Mijn moeder was vooral bezig met overleven. Ze deed wat ze kon, maar was innerlijk vaak afwezig. Daardoor voelde ik me als kind niet echt gezien of veilig. Ik leerde me aanpassen en ging onbewust voor haar zorgen, omdat ik bang was haar kwijt te raken.’
In zo’n dynamiek kan een kind zich moeilijk veilig ontwikkelen. Ellen groeide op zonder een stevig gevoel van een eigen ik. ‘Ik was heel bang en stond altijd aan, lichamelijk in een overlevingstand maar geestelijk niet aanwezig dat was te zwaar als klein kind. Dan had ik nu in een psychiatrische inrichting gezeten. Dat was geen onwil, maar een overlevingsstrategie. Ik leerde me afstemmen op mijn moeder, in plaats van op mezelf.’ Want je moeder is het enige wat je hebt als kind!
Game over
Om de pijn uit haar verleden te verdoven en de drang naar LEVEN, zoekt Ellen toevlucht in de modellenwereld. Maar dit blijkt allesbehalve helend. Ellen: ‘Ik wilde zo graag een keer echt gezien worden, dus ik besloot om te gaan werken als model. Maar ik merkte al snel daar ik hier niet de liefde ging vinden waar ik naar op zoek was. Het was een harde wereld, en het maakte mijn wonden eigenlijk alleen maar dieper. De ene dag zeiden ze bijvoorbeeld: “We willen je zó graag hebben voor onze show”, en een paar dagen later hoor je: “Je bent te dik voor onze collectie”
Na een aantal jaar gewerkt te hebben als model, stort Ellen volledig in. Ellen: ‘Ik werd steeds maar weer afgewezen en dan weer geprijsd maar vooral: en mijn mening was niet welkom ik was enkel een paspop.
Opeens hoorde ik in mijn hoofd: “Game over”. Vanaf dat moment kon ik ook echt niks meer. Ik raakte in een zware depressie, lag alleen nog maar in bed en staarde naar het plafond. Zelfs naar het toilet gaan kostte me te veel energie.’
Een spirituele ontwaking
In de periode daarna probeert Ellen van alles om houvast te vinden. Ze volgt gevoels therapie, leest zelfhulpboeken en begint met mediteren. Toch lijkt niets haar echt te bereiken. ‘Ik was radeloos. Ik vroeg aan het universum: “Geef me alsjeblieft een teken. Wat moet ik doen om hieruit te komen?”’
Die eerste intuïtieve tekens dienen zich aan terwijl Ellen grotendeels in bed ligt. Ik was zo in overgave dat ik openstond voor wat zich wilde laten zien. ’Ze ziet steeds opnieuw een vrouw, zonder te weten wie zij is of wat zij doet. ‘Ik bleef haar zien.
Ellen ontdekt niet veel later wie deze vrouw is. Wanneer ze haar vindt, voelt dat als thuiskomen. De vrouw vertelt haar wat er als baby met haar is gebeurd. ‘Mijn ziel heeft zich als kind nooit volledig in mijn lichaam kunnen vestigen. Het was thuis niet veilig genoeg. Mijn ziel was er wel, maar kon niet echt landen.’
Een overleden vriend
In diezelfde tijd ervaart Ellen de verschijning van een overleden vriend van haar ouders. ‘Tot mijn eigen verbazing en schrik zag ik zijn geest. Dat was het laatste bewijs dat ik nodig had om de sprong te wagen. Ik besefte ineens heel diep: we zijn meer dan alleen een lichaam.’
Tegelijkertijd wordt voelbaar hoe stuurloos ze zich tot dan toe heeft gevoeld. ‘Ik voelde me als een bus zonder chauffeur, of een boot zonder kapitein. Ik kon mezelf niet besturen.’ ‘Ik begreep dat mijn uitzichtloze situatie hiermee te maken had. Mijn lichaam en mijn ziel waren niet één.’
Juist in deze diepe crisis ontstaat er ruimte voor wat Ellen zelf een tweede geboorte noemt. ‘Dit keer kreeg ik de kans om mijn ziel wél te laten indalen in mijn lichaam. Om één te worden: lichaam en ziel samen.’
Ze vindt uiteindelijk een bijzondere aards spirituele therapeut die ziet wat er op een diep niveau speelt bij Ellen. Via lichaamsgericht en energetisch werk, waarin onder meer wordt gewerkt met geboortegrond en geboorterecht, keert Ellen langzaam terug in haar lichaam. ‘Het proces duurde jaren. Het voelde alsof mijn energie door een heel klein gaatje moest. Alsof er een appel doorheen moest.’
Stap voor stap komt ze terug op haar eigen plek. ‘Ik voelde mijn lichaam zich van binnen vullen met mezelf. Dat was pittig. Ik ging door wanhoop, existentiële eenzaamheid en angst. Ik hoorde mezelf denken: hier is oorlog, hier is dualiteit. En toch moest ik kiezen om hier te zijn, in dit leven, in het donker.’
Langzaam ontstaat er weer grond onder haar voeten. ‘Ik kwam terug op mijn eigen vierkante meter. Voor het eerst voelde ik: ik ben hier. En ik mag hier zijn. Ik kan en mag alles voelen. Ik ben nu de moeder en vader die ik gemist heb in mijn jeugd: dat is autonomie’
Die weg, hoe onwaarschijnlijk ook, wil Ellen niet voor zichzelf houden.
Het solohuwelijk
Wat Ellen in haar eigen proces ervaart, herkent ze bij veel mensen om haar heen: het contact met jezelf kwijtraken, te veel naar buiten gericht leven. ‘We leren vaak hoe we ons moeten aanpassen, maar niet hoe we werkelijk bij onszelf blijven.’
“Mannen weten vaak niet goed hoe ze hun emoties moeten uiten, terwijl vrouwen hun grenzen en innerlijke kracht verliezen. Hierdoor is het lastiger om een geschikte partner te vinden. Veel vrouwen kiezen er tegenwoordig zelfs voor om helemaal niet meer te daten. Niet omdat ze geen liefde willen, maar omdat ze die verbinding gewoon niet kunnen vinden. Ze zijn datingmoe!
Om de kracht van zelfliefde met anderen te delen, introduceert Ellen het solohuwelijk. Door de mannelijke en vrouwelijke energie in jezelf te verbinden, en zoals het ware met jezelf te trouwen, vind je de liefde in jezelf. Ellen: ‘Ik trouw mensen door een rituele ceremonie met zichzelf. Hierdoor voelen mensen zich weer compleet en écht gezien. Trouwen met jezelf is eigenlijk gewoon een daad van zelfliefde. Zo ben je niet meer afhankelijk van liefde buiten je, en leer je ook gezond relaties aangaan in de buiten wereld, zowel vriendschappelijk als romantisch. Er is vooraf aan het solo-huwelijk ook een verlovingstraject mogelijk dat biedt ruimte om dieper ja te zeggen tegen je eigen leven, keuzes en innerlijk leiderschap en je innerlijk voor te bereiden op je grote dag.
Een wijze les
Of iedereen met zichzelf moet trouwen? Ellen: ‘De meeste mensen leven in een beperkt hokje in hun hoofd, en dat is jammer. Ik zeg echt niet dat iedereen met zichzelf moet trouwen. Maar trouw blijven aan jezelf, dat is echt zo belangrijk. Om echt alles in jezelf te leren omarmen. Ik hoop dat iedereen die innerlijke kracht ooit mag vinden, daar wordt het leven een stuk mooier van.’
Daarnaast begeleidt Ellen ook symbolische huwelijken tussen twee mensen. ‘Wie zichzelf heeft omarmd, kan zich vanuit vrijheid verbinden met een ander. Niet omdat het moet, maar omdat je samen wilt zijn — zolang dat klopt.’
Ellen – coachend naar jezelf
Ellen Worm begeleidt naast ceremoniespreker mensen in trajecten waarin zij steviger in zichzelf leren staan.
Haar begeleiding is coachend en bewustzijnsgericht, en kan onder andere gaan over jezelf begrenzen, nee durven zeggen, helder krijgen waar je steeds tegenaan loopt en het versterken van je eigen kracht en stem.
Zij werkt onder andere met hooggevoelige mensen (HSP), maar haar begeleiding is breder en afgestemd op wie iemand is en waar hij of zij staat.
Voor diepere lagen van heling verwijst zij, waar passend, door naar een lichaamsgericht therapeut.
Lees meer over Ellen op www.ellenworm.nl